woensdag 26 november 2014

Frips

Gister een eind gelopen in een windstille wereld. Vond het te koud om te fietsen. De wandeling leverde wel een aantal mooie verstilde beelden op.





Vandaag de fiets gepakt. Ondanks het feit dat wind en kou dit keer volop aanwezig zijn. Een laagje Icebreaker onderkleding aan (wat een fantastisch spul); Peters grote vizier op de fiets tegen de snijdende wind. De “deflector” met klittenband geplaatst.
En op het laatst toch nog maar een Buff gepakt (dat ding moet hier toch ergens liggen….).

Een Buff is een onmisbaar dun winddicht warm doekje voor om je nek, over je oren of over je hoofd. IJsland rond had ik er vier mee; veel te bang dat ik zonder zou moeten. Bij regen, sneeuw en wind; Een Buff houdt je comfortabel warm en vrij droog.

De deflector zit vrij dicht op het vizier, met twee luciferprikjes wat extra “ontwasemingsruimte” gecreëerd. Onderweg was de wind inderdaad “frips”. Ik schat een windkracht 4 a 5 bij een graad of 4. Mijn tempo lag met die kou en de wind schuin van voor niet al te hoog. Een kruissnelheid van tussen de 33 en 35.

Aan het Sneekermeer is land onderwater gezet. Nu drijven en verzamelen de vogels zich hier. Nog even en honderden mensen binden hun krassende ijzers onder.




Net na Joure verlies ik de lucifersprikjes. Het vizier beslaat meteen. Ik stop en zet de deflector wat strakker. Door de spanning ontstaat wat ruimte voor een luchtstroom onderlangs. Ooit eens op een blog wat gelezen over ‘afstandhouders’ ; een soort hele kleine dopjes van plastic. Weet alleen niet meer wie of wat; me helpen zoeken mag J


Het laatste stuk fiets ik weer – met de wind mee – boven de 40. Daarna pittig aan het werk. De fris- en fitheid van de tocht blijf je de hele dag voelen. Heerlijk.

woensdag 19 november 2014

Spinnen

Vandaag 100 kilometer gefietst voor een overleg van een uur; Sneek – Dokkum. Wat mooi dat ik me dat zo af en toe kan veroorloven.

De weg naar Dokkum is altijd fraai; heerlijk binnendoor met maar weinig auto’s langs de Dokkumer Ee. Op de terugweg een paar foto’s gemaakt. Voorwaar, wat mis je elke keer weer veel moois als je in de auto stapt (Een auto trouwens, die wel keurig je voorruit schoon blaast… het vizier heb ik op de terugweg hopeloos beslagen achterin de fiets gelegd.)



Het meest bijzondere overvalt me bij Burdaard. Een laagstaande zon schijnt over het natte grasland. Het land is bedekt met spinnenweb! Zichtbaar vanwege de dunne druppels die zich aan de kunstwerkjes hebben vastgezet. Kilometers zilverdraad verlicht door de late zon. Ik hoef niet te weten hoeveel spinnen hier verantwoordelijk voor zijn. Fascinerend is de aanblik zeker.





donderdag 13 november 2014

De Wereld

Gister was ik zowaar terneergeslagen. Zomaar. Opeens.

Ik was onderweg naar een afspraak voor mijn werk. In een vergrijzende regio dreigen een aantal verliesgevende zorgvoorzieningen te verdwijnen. Ooit zo mooi door de inwoners – de samenleving - opgericht vanuit charitas, vanuit de zorg voor elkaar.

De afspraak is een poging om die inwoners de zeggenschap terug te geven over de toekomst van hun regio. Kijken of vanuit hun wensen een herontwerp gemaakt kan worden in plaats van de voor de hand liggende spreadsheetsanering.

Een radio-uitzending in de auto was aanleiding voor mijn stemmingsomslag. Het nieuws van de dag was…. zucht…  Zwarte Piet. “Wat een wereld… we poneren, saneren en duelleren. We weten niet meer wat samenleven is”, verzucht ik en draai triestig de radio uit.

Tuurlijk klopt onze mooie traditie niet (ook al ben ik zwart als roet, ik meen het wel goed…..). Prima dat we het er over hebben. Maar waarom lukt het niet om gewoon het liedje samen te herschrijven? (ook al ben ik zwart van roet, het leven is zoet…).
Als de buren zich storen aan mijn muziek, kan mijn radio toch ook zachter zonder dat een al dan niet rijdende rechter zich ermee bemoeit.



Vanmorgen fiets ik de wereld in. Met de zon op mijn pet zie ik haar ontwaken. Af en toe houd ik mijn benen stil en glijd ik als een kano haast geruisloos door het weidse landschap. Ik voel me ermee verbonden. “Dit is de wereld”, schiet het door me heen. Die koe in de wei, de ganzen in het water, het verstilde dorp aan de einder. 





Ik fiets langs de (mijn) âld toer uit de elfde eeuw met de tekst “Libje foar en meielkoar”. Eenzelfde tekst hoorde ik laatst een cabaretière van Turkse afkomst zeggen:


De wereld is mijn dorp, liefde mijn religie, dus jij bent mijn buurman….

Gaan we dan toch de goede kant op?