Ver weg...

Vorige week vrijdag een mailtje van Velomobiel: Je fiets is blauw geworden, vandaag zullen we hem in elkaar zetten en de leds monteren, kunnen maandagochtend de stickers er op, dan is hij klaar.

Wow, goed nieuws dus. Maandag wat met mijn werk geregeld en vrienden waren zo gek (en lief) om me naar Emmeloord brengen. Scheelde me bijna een uur reistijd! Nog 'even' een vervoersbewijs kopen (zie eind van dit verhaal) en eindelijk naar Dronten.

Die fiets is zoals ik hoop: strak opvallend blauw en met de led verlichting rondom (daglichtverlichting met leds en achterlichten van fraaie oranje leds) heb ik voor mijn gevoel toch écht een nieuwe fiets. De nekrol van Ventisit oogt een stuk beter dan het zelf geïmproviseerde kussentje en ik heb zin in de terugtocht. We vermijden enkele gevoelige gespreksonderwerpen en blij stap ik in om te zien wat zes weken niet fietsen met mijn conditie gedaan heeft.

Wel… evenveel als ik gedacht had; maar meer dan ik gehoopt had...

Het weer is prachtig; wat aan de benauwd warme kant en de wind is eerst zijwind en later krijg ik hem schuin tegen. Maar hard waait het niet. Het eerste stuk gaat lekker; ik hou mijn snelheid zo rond de 35, 36 km per uur. Valt me niet tegen. Ik had de route zo gepland dat ik langs Urk (dus niet door Urk) zou fietsen. Daarna had ik de keuze tussen de “binnendijkse” of de “buitendijkse” route langs het IJsselmeer; de wind mocht beslissen.
Bij Tollebeek gaat het echter mis. Fietsers mogen niet over de “Zuidwesterringweg” en tja; soms ben ik te gehoorzaam. Ik volg trouw het bordje “doorgaand fietsverkeer” waardoor de Urkerweg me brengt waar ik niet zijn wilde. Emmeloord, of all places….

Qua snelheid schiet dat dorp niet op en als ik dan ook nog verkeerd fiets (mijn eigen domme schuld) heb ik zowaar even de smoor in. Na Emmeloord (ik zit dan op een afstand van 32 km of zo) merk ik dat het fietsen niet meer zo vanzelfsprekend gaat als voor die tijd. Helaas ben ik in het bezit van een verder ongevaarlijke, maar soms oh zo lastige neurologische aandoening die spierkramp veroorzaakt; vandaag kramp onder mijn voet en in rust pulseren mijn kuiten heftig. Ik besluit maar even wat foto’s van mijn ‘nieuwe fiets’ te maken en een banaan te verorberen (wow… hij is écht mooi geworden)…

Daarna de fiets weer in en met een kruissnelheid van rond de 32 naar huis. Gek, he. Dat 75 kilometer opeens veel meer lijkt als je een tijd niet gefietst hebt. In Jutrijp laat ik Peter ‘zijn oude’ fiets nog even zien. Daarna de laatste kilometers.

Mijn snelheid ligt een kilometer of vier lager dan zes week geleden. De afstand die ik met plezier overbrug is ook een stuk minder. Vandaag vind ik 75 kilometer meer dan genoeg. Net voor Sneek zet ik mijn Garmin fietscomputer uit; ik wil niet dat mijn gemiddelde onder de 30km per uur zakt (onzin, want dat heeft niets met de Garmin, maar alles met mijn benen en de stoplichten te maken) Ik ben zowaar moe en heb zin in een douche als ik uitstap.

Ben wel super blij dat m’n Quest er weer is. Heb zelfs - niet vertellen hoor - de neiging om hem na de douche al een beetje bij te poetsen….



volledig off topic op dit fietsblog en deze optimist voelt zich haast een zeurpiet. Maar ik zou dus maandagochtend 'even' een anonieme OV-Chipkaart kopen voor de reis naar Dronten. Op Station Noord in Sneek was de automaat helemaal defect. Ik naar het ‘hoofdstation’ van Sneek (waar ook al niemand meer achter het loket zit). De automaat doet het; tot aan het einde de mededeling verschijnt: “kan uw transactie niet voltooien; het printpapier is op”.
Ik fiets nog even naar de twee andere verkooppunten (volgens de OV-website) maar daar staan alleen oplaadstations; geen verkoopautomaten. Ik bel met Arriva: “Ik zie - meneer - dat u ook in IJlst op het station terecht kan”. Ik vraag haar “en? Hoe kom ik daar zonder geldig vervoersbewijs?”.

In elk geval kan ik in de bus nog een kaartje aanschaffen: wel een stuk duurder.
Een bijzonder resultaat vandaag: Ik kan door een storing geen OV kaart kopen in Sneek; de extra kosten hiervan zijn voor……

Zolang je je blijf verbazen in het leven, blijft het boeiend. Zullen we maar denken…

Afscheid van een witte Quest

Vandaag eerst naar Peter de Rond voor twee nieuwe spaken in het voorwiel; wow… wat doet hij dat “op zijn ruggenmergs” handig. Daarna heerlijk op weg naar het episch centrum van de velomobiel-aarde; Dronten. In 2008 was ik een paar keer bij de buren van Velomobiel geweest (Alligt); de route was bekend.

Marcel Prins had mij een tip gegeven voor een alternatieve route (dank, Marcel, dank). Direct na de sluizen van Lemmer rechts en dan het fietspad op. Tot aan Urk langs het IJsselmeer; 25 kilometer stil fraai breed fietspad. Slechts twee schapenhekjes waar je precies, maar dan ook precies door kunt. En slechts 40 schapen die gelukkig wél op de claxon reageren.
Ik had mazzel. Er was een wedstrijd aan de gang van (IFKS) Skûtsjes en dat geeft spectaculaire beelden. Daarna heerlijk trappen. Vijftien kilometer constant tegen de veertig. Onvoorstelbaar met wat een gemak het asfalt onder je wegglijd. Het is bijna lastig om minder hard te rijden. (ik had mijn Garmin uitgezet bij het maken van de foto van de skûtsjes; en vergeten aan te zetten. Kom je pas na 13 kilometer achter, stom, stom)

Marcel had me al gewaarschuwd voor drainageslangen. De laatste kilometers lagen die volop over de weg; waarschijnlijk nu niet om te draineren, maar om het land te beregenen. Vuistdikke slangen, met een “op- en afrit” van ijzer. De breedte ongeveer gelijk aan de Quest; Zorgvuldig mikken en dan met schietgebedjes hopen dat de “afrit” aansloot bij de oprit. Elke keer (ik denk een keer of vijftien, twintig) terug naar 10 km per uur en dan weer gas.

Urk was ook een gewaarwording. Commercie en dogmatisch christendom gaan daar prima samen. Er was een enorme toeristische markt aan de gang. Ik weet niet of die er altijd is in het zomer seizoen; in elk geval stapvoets het voormalige eiland door. Ik was nog nooit op Urk geweest; sommige stukjes zijn mooi; sommige stukken slordig. Ik vond het niet erg om er uit weg te fietsen.

Het laatste stukje ging weer mooi. Wind vanaf de zijkant of wind mee. Snelheid tussen de 36 en 40.
Even gestopt bij het monument net voor de Stichtse Ketelbrug (met dank aan de brandweer). Een huisje. Uit de schoorsteen komt een golf en daarop vaart een boot. Die boot schijnt op zeeniveau te varen. Prachtig; maar wat ik vandaag voor het eerst zag is dat het monument ook een windwijzer is. De golven en de boot geven de windrichting aan. “Hèhè”, dacht ik; “dat had ik in de auto toch weer mooi gemist”

Fiets afgeleverd. Na vijf weken en 1312 kilometers. Het kan wel drie week duren voor hij klaar is (zucht). Pinksteren zit er tussen en plamuren en lakken neemt zijn tijd. Ik zal de fiets missen. Over drie week heb ik wel een hele mooie "nieuwe" lichtblauwe fiets.

Wat een groot voorrecht is het om in een Quest te mogen rijden....