Tweede rit

Morgen gaat het druilen. Vandaag nog schijnt de zon. Vanavond dus toch maar even snel nog een rondje. De ooievaar op "mijn" wilg was in het land bezig. Een paar 100 meter verder op zat dit stel heel romantisch te zijn.

Ik hoop niet dat ik ze al te veel gestoord heb....

Het is niet best

Ik heb het vandaag even nagekeken. Mijn laatste fietstocht was 1 oktober in het vorige jaar. Met andere woorden – ik schaam me diep – vijf maanden niet gefietst. Er zijn een aantal redenen te bedenken. Zo moet ik tot mijn eigen schrik erkennen dat ik lopen erg leuk ben gaan vinden. Grote voordeel: alleen andere schoenen aan en hop, je kunt op pad. Ander voordeel. Ik kan samen met Lenie lopen, of met de buggy. Want dat is reden twee dat ik de afgelopen maanden niet gefietst heb. We zijn een aantal maanden pleegouder geweest van twee kinderen van twee en acht jaar oud. En ja, die jongste neem je makkelijker mee in een buggy dan in een Quest.

De gebroken nachten inclusief de chaos en de drukte die dit nieuwe leven met zich mee bracht hielp ook niet echt. De laatste reden – voorwaar een smoes – de fiets heeft onderhoud nodig. Hij rolt niet lekker meer uit en ik vrees voor enig toe spoor of hoe dat dan ook maar heet op zijn “deronds”.

Maar vijf maanden…. Dat is echt niet best. Vanmorgen eerst de Quest getrakteerd op een sopje: het luie stof er af. Daarna de bandjes op druk en de fiets in. Ik merk enige onzekerheid bij bochten en rotondes. De rem wordt stevig ingedrukt. De Quest is nog niet bijgespoten na de vorige koprol in september.

Het is geen vraag hoe de route loopt vandaag. Er is maar een tochtje die voor de hernieuwde kennismaking in aanmerking komt. Het Sneekermeer rond. Precies 40 kilometer. Niet te lang, maar wel het gevoel dat je gefietst hebt. Daarnaast is de route gewoon fraai, erg fraai.

De eerste 10 kilometer gaan prima. Tenminste; ze vallen me niet tegen. Een kruissnelheid van rond de 36 km/u, dat kan beter, maar ik had het slechter verwacht. Na Joure begint het weer wat om te slaan. De blauwe lucht verruilt zich langzaam voor grijs; het koelt af en de wind trekt aan. Ik schat dat ik zo’n windkracht 6 als zijwind heb. Soms even mee, dan weer tegen. De snelheid gaat terug naar een 30 kilometer per uur en ik moet af en toe echt trappen om de 28 niet op mijn Garmin te zien.

Bij Akmarijp houd ik bewust in. Het voorjaar begint voor mij elk jaar pas echt als “mijn ooievaar”  weer terug op haar nest zit. Een geknotte wilg gewoon naast het fietspad. Tuurlijk stop ik en maak wat foto’s. Mevrouw gaat rustig door met het verstevigen van het grote nest.

Na 10 minuten stap ik weer in en vervolg de tocht. Bij het Sneekermeer weer een stop om het eilandje in het Heerengat als traditie op foto te zetten. Deze plek verraad het weer en het jaargetijde zo mooi. Nu nog koud en vrij leeg. Nog een aantal weken dat spat het groen je fiets in.

Terhorne door, de brug bij Oude Schouw omhoog (zucht… harder dan 14 per uur… meer lukt me niet) en dan de laatste 15 kilometer de wind pal tegen. Ik doe mijn best om mijn zakkende gemiddelde boven de 30 te houden, maar zie dat elke volgende kilometer weer een klein stukje van mijn gemiddelde afhapt. Ik kies ervoor om het fietspad langs het meer te pakken. Dit fietst trager dan de “hoofd B-weg”. Ik vraag me af of het een laffe reden is om het gemiddelde bewust verder te laten zakken. We worden het eens dat het beter is om op de natuur te letten dan om jezelf pijn te doen om een idioot gemiddelde – van toch maar 30 per uur - te halen. Uiteindelijk kom ik uit op 29,7 km per uur. Das niet snel. Maar heeft wel een voordeel. Het gaat waarschijnlijk binnenkort alleen maar beter.

Sylsterdyk

“Ik heb maar twee afspraken op een locatie in Leeuwarden. Het is pracht weer dus ik ben stom als ik de fiets niet pak”, is vanmorgen mijn eerste gedachte. Mijn lijf draait zich geheel onafhankelijk van deze gedachte om en zet een behaaglijke slaap voort. Het ritueel herhaalt zich twee keer totdat er eigenlijk geen keus meer is. De klok zegt “shit, dat wordt dus toch de auto” maar - zo protesteer ik - als ik nu een boterham naar binnen schuif, mijn koffie oversla en me iets minder uitgebreid scheer dan moet de fiets nog net kunnen.

Het lukt me om ongeveer 20 minuten nadat mijn voeten het zeil raken in de fiets te zitten. Zelfs de camera is mee. Het is heerlijk fris en zonder al te veel wind rijd ik richting Leeuwarden. Er is een nieuw fietspad tussen Dearsum en Leeuwarden. Helemaal langs het riviertje de Swette (het eerste Elfstedenijs tot Sneek, voor niet Friezen dat is alleen -en dan ook nog alleen soms - ’s winters..). Dertien heuse kilometers zonder een auto tegen te komen. Een stukje heb ik al gefietst. Ik ben benieuwd of het hele stuk te "bequesten" is.

Omdat het niet al te vroeg meer is, kies ik ervoor om de heenreis via de vertrouwde route naar Leeuwarden te nemen. Ook mooi en hier weet ik per huis zo ongeveer nog hoe lang ik moet. De eerste 10 kilometer zijn snel over de nieuw geasfalteerde parallelweg tot aan de afslag Easterwierum. Dan langs mijn favoriete “Ald Tour” op de 11^e eeuwse terp (ik kan het niet laten en neem toch weer een paar foto’s)

Ik schamp Mantgum, groet Jorwerd, en via Weidum door Bears, Jellum en Boksum. De weg is al zo vaak gefietst maar blijft mooi. Friese vergezichten, dorpen met historie en vredig grazend vee.

Leeuwarden krijgt een nieuwe rondweg; een groot project wat veel zand verplaatst en moet zorgen voor een betere ontsluiting van de stad. Als ik in de auto zit, snap ik de keuze. Hier in de fiets vind ik het vaak maar niets.

Het bijzondere van “mijn traject” naar Leeuwarden zit hem deels in de laatste kilometers. Het Margrietkanaal over; Ritsumazijl door (meer woonboten dan huizen) even aanzetten en via de landerijen langs de Sylterdyk (verboden voor auto’s) wordt je prachtig in de stad afgezet.

Bij het begin van de landweg staat een bord “Sylterdyk na 30 september afgesloten”. “Dit is dus waarschijnlijk de laatste keer dat ik hier fietsen kan”, schiet het door mijn hoofd. Hier komt straks de nieuwe vierbaans invalsweg. Ik stop en maak een paar foto’s. Historische beelden  (een kiekje voor “su ut vroeger weest is” op zijn plat Liwadders) en een voorwaar melancholisch laatste ritje.

Terug over het grotendeels nieuwe fietspad. Een mooi pad, zonder meer. De eerste 4 kilometer de stad uit is draaien en keren over het industrieterrein, maar daarna wordt de wereld plots stil en mooi. Bijna zo fraai als de 40 kilometer jaagpad langs de Dender in België.

Toch gaat dit pad mijn bestaande route niet vervangen. Het eerste stuk is te smal (niet harder dan 26km per uur) met een aantal fiks haakse bochten (twee keer flinstonen). De bruggetjes zijn stijl (uitstappen) en de hekjes belachelijk smal (uitstappen). Het pad is prachtig voor de E-bike; voor de Quest is het helaas iets te veel genieten met hindernissen; lekker in een ritme fietsen lukt niet. De kanten zijn ingezaaid met Malve ( groot kaasjeskruid) en de een tot anderhalf meter hoge plant bloeit prachtig. Er overheen kijken lukt niet, bij een paar bochten toeter ik uit voorzorg. Ik glimlach, stap uit en maak wat foto’s. Ik zal hier ook nog wel geregeld lopen of gewoon fietsen. Met de Quest verwacht ik hier niet al te vaak te zijn.