Hee men, het werkt (deel 2)

Dinsdagochtend werd ik gebeld door Peter. Hij was aangereden en had zijn ribben behoorlijk gekneusd (zie zijn blog). Wel gewoon aan het werk. En ook nog gewoon in zijn Quest naar huis gefietst. Wat een kerel….

Gelukkig is hij er goed van af gekomen. En de (toch wel belangrijke) bijzaak, mijn fiets maken; dat ging hem niet worden. Even sloeg de paniek toe. Hoe krijg ik de Quest bij een gediplomeerd velomobielmaker en wie heeft er tijd? En kan ik dan wel op tijd naar Spanje afreizen? Mijn vriendin is al in Santiago (loopt letterlijk een week voor op het schema) en ik wil toch echt wel uiterlijk 8 mei weg. Peter en ik spreken af dat we woensdag weer met elkaar bellen; kijken hoe de ribben zich houden en welke eventuele alternatieven er zijn.

Woensdag belt Peter: het lukt hem niet om de fiets te maken, maar omdat hij toch naar Friesland moet, brengt hij mijn Quest naar Dronten. Met velomobiel heeft hij al geregeld dat ik hem zaterdagmiddag kan ophalen. Wauw, perfect zo; enige stress glijdt toch wel van mijn schouders af.

Vrijdag haal ik mijn dak drager uit Twijzel op. Het gevaarte ziet er – verzinkt en al – fraai en solide uit. Wat gefluit bij 80 en wat gezoem bij 120 maar verder merk ik hem niet. Vandaag naar Dronten. De fiets is klaar en alles wat gedaan moest worden is keurig klaar :-) . De Risse schokdemper wordt nog geplaatst (in Dronten duurt het inbouwen iets meer dan 4 minuten, Wim ;-) ) mijn kilometerteller wordt op “0” gezet en de fiets gaat het dak op.

Naar aanleiding van mijn filmpje werd de vraag gesteld of de Quest niet te veel naar achter staat. Wel; dat klopt; alleen tijdelijk. Als de Quest op het dak staat, schuif je het hele gevaarte naar voren zodat de fiets mooi midden op het dak staat. De constructie is zo gemaakt dat de fiets de achterkant van de auto niet raakt op het moment dat hij omhoog getakeld wordt.

De eerste rit met de Quest op het dat gaat prima. Boven de 110 krijg je wat meer kabaal (de Quest als klankkast) verder merk je hem zo goed als niet. Ik durf met een goed onderhouden fiets en met een stevige dak drager de trip Sneek – Santiago de Compostella – Sneek wel aan. Sterker nog; ik heb er zin in!

Op zoek naar Spaanse Kuiten

Lenie (mijn partner) loopt vandaag van Leon naar Astorga (Spanje); de jongste dochter logeert met heel veel plezier een weekend bij opa en oma en de oudste dochter redt het echt wel een dagje zonder pa (of MaPa, zoals ik tegenwoordig heet).

Een beetje vroeg er uit en de fiets in. Er moeten kilometers gemaakt worden voor kuiten die de Spaanse bergen kunnen bedwingen (alhoewel; als ik maar boven kom, desnoods met 3 km per uur). Daarnaast moet de Quest haar frame passen waarmee ze –boven op de auto - naar Spanje wordt vervoerd.

Iets na half negen de fiets in. Dikke regendruppels kletteren op de fiets. Ik heb een pet onder mijn helm. Ziet er – zeker in combinatie met die snelle Ruby Project race-bril - niet uit, maar is wel effectief. Net na 10 uur bereik ik na 45 grijze natte kilometers Twijzelerheide. Het frame begint er mooi op te lijken. Voorzien van diverse slimmigheden om het totaal aantal handelingen te reduceren. Quiryn (q-kevers) heeft het concept idee knap verder uitgewerkt. Wel is de “pas-sessie” nuttig en levert het een aantal aanpassingen op. Woensdag wordt het frame op de auto getest. Daarna de laatste aanpassingen en dan kan hij het ‘zink-bad’  in. In elk geval gaan wij werken met een elektrische lier (900kg trekkracht; 12volt en maar 75 euro). Het voordeel van een lier is dat je meer de mogelijkheid hebt om de fiets “de auto op te begeleiden” dan zonder lier. De vrees dat het één keer mis gaat als je de fiets bij weer en wind met de hand op de auto moet tillen neemt de lier toch wel grotendeels weg.

Als ik weg wil rijden zie ik zo’n mooie compressor aan de wand hangen. Ik vraag “ah… mag ik de druk in mijn banden meten?”. Waar ik toch wel een bang voor was wordt bewaarheid; links voor heeft maar 2,5 bar. Ik besluit om er een nieuwe binnenband tegen aan te gooien. Heb het idee dan de band 6,5 bar niet aan kan; hij wordt vervangen door een Schwalbe (AV7). Daarna op weg naar Haren; naar goede vrienden.

De weg naar Haren is verassend. Ik heb hier nog nooit gefietst. Een heel stuk langs het Margrietkanaal (loopt ook langs Sneek) dat opeens het Hoendiep heet en bij Blauforlaet zelf over een stuk onverharde weg: de banden slippen behoorlijk in het natte gravel. Twee keer een enorme hagelbui op mijn dak (helm). De tweede keer precies voor de Hema van Leek; hun broodje smaakt prima! Om kwart over twee eindelijk in Haren. Leuk. Op bezoek bij goede vrienden. Over gehouden van mijn studententijd. We zien elkaar (helaas) niet zo heel vaak, maar ze zitten aan mijn hart gebakken! Ik word getrakteerd op soep met veel kip en nog meer liefde en een heerlijke Italiaanse bol. Zoveel warmte en gezelligheid compenseert elk noodweer!

Om half vijf weer de fiets in. Een prachtige tocht langs Norg, Waskemeer en Wijnjewoude. Mooie bossen en redelijk ongerepte natuur. Waarschijnlijk weer in een staat van ‘ogenschijnlijke’ ongereptheid terug gebracht, maar daardoor niet minder mooi.

Gelukkig hebben de meeste wolken plaats gemaakt voor een blauwe lucht. Ik ben blij met de strepen zon onderweg. Ze geven kleur aan de wereld en die wereld is vandaag van mij! (nou okay, alleen het fietspad dan)

Vlak voor Oldeboorn merk ik dat de “wet van de Rond”  in werking treed. De snelheidsmeter van de fiets geeft een hogere snelheid dan mijn gps aangeeft. Inderdaad; de linker voorband. Ik meet een druk van 3 bar. Pomp hem op en hoop dat hij het tot Sneek volhoud. Toch vreemd. Morgen maar eens goed de velg en de band zelf inspecteren. Uiteindelijk wordt tegen achten “thuis” bereikt. 195 kilometer, het was goed te doen. Ben wel blij om weer thuis te zijn. Jente, de oudste dochter, heeft de meest verrukkelijke Lasagne in de oven staan; wat een rijkdom, zoveel lieve mensen om je heen.

Een hef frame

Wim Schermer – zelf in het bezit van een foldy car – schreef in mijn vorige post dat hij bezig was met een nieuwe constructie voor de Quest op de auto. Hij beschreef het geniale principe (zie aldaar) van een hefframe. Ik heb dit vandaag vertaald naar een aantal tekeningen. Die deel ik graag hieronder met jullie, omdat er dan vast de fraaiste oplossing uit voort komt. Ook heb ik een paar vragen.

In elk geval op de tekening hierboven zie je het uiteindelijke principe. Het plaatsen gaat op de volgende wijze:

• Je rolt de Quest vanaf de grond op het hef frame;
• in de U profielen van het hef frame zitten gaten waar de wielen deels “door heen vallen” en de fiets zit vast. De "gaten" worden bekleed met binnenband(?) om beschadiging aan de buitenbanden te voorkomen.
• de Quest gaat op de handrem

• Je tilt het hef frame aan de achterkant omhoog en rolt / schuift (met behulp van wieltjes aan de voorzijde) het hele frame in het dak frame.
• Vervolgens borg je (borgpennen?) de twee frames aan elkaar vast.
• Zet je de wielen vast met “sjorbandjes”
• En zoef je naar je eindbestemming ;-)

Ik heb in elk geval een paar vragen.

1. Zouden jullie in het dak frame ook uitsparingen maken voor de wielen?
2. De wielen vast met sjorbandjes; is dat genoeg? Of moet er toch ook nog een sjorband om de fiets? Er welke sjorbandjes zijn het meest geschikt?
3. Een hellingshoek van 30 graden om de Quest op het hefprofiel te rijden; is dat voor de fiets te overbruggen? Of is het wijzer en beter om er twee delen van te maken. Dus: - Het hef frame op de grond achter de auto; - de fiets er op; - voorkant op de auto tillen (wieltjes in de goot plaatsen) – naar achteren lopen; - achterkant er op schuiven. Dan moet de achterkant van het hefframe in elk geval ook wielen krijgen.
4. Laatste vraag is een lekker domme vraag; hoe breed moet het U profiel zijn van het hefframe? Is 5 cm te breed? Of moet het 4,5 zijn? Ik heb Schwalbe Marathons voor (om wielen met brede velgen) en een Big Apple achter.  

Ben Wim al heel erg dankbaar en zie uit naar alle tips en verbetervoorstellen.