Onimac

Onimac - de Camino, maar dan omgekeerd.

Nu de dagen korter worden en de wind langs het huis raast, pakt de een zijn lijmpot, foto's en plakboek en pakt de ander zijn Mac en zijn digitale bestanden. Het resultaat is uiteindelijk hetzelfde.

De een heeft een mooie plakboek van zijn reis gemaakt (die vinden de kleinkinderen op zolder; het boek geurt dan zelfs naar die reis). De ander heeft een mooi boek voor op de iPad in elkaar gezet en vind het leuk als anderen zijn boek downloaden (en nu maar hopen dat de kleinkinderen later het boek ook nog terugvinden en lezen kunnen. De geur ontbreekt vast)

Het zal je niet verbazen. Ik hoor tot die laatste categorie. Donderdag heb ik het boek met veel foto's en zelfs wat videofragmenten naar de app store gestuurd (onder anderen het filmpje hieronder van de kasseien van Parijs - Roubaix)



Vanmorgen het bericht dat het boek er al in staat.

Wauw... das wel heel snel. De tekst van het reisverslag komt van dit blog af. Naast extra foto's, wordt ook wat extra informatie gegeven over ritafstanden, hoogteverschillen, over de plaatsen waar door heen getrokken wordt enzovoort.

Ik heb het boek met veel plezier gemaakt; als je een iPad hebt hoop ik dat je het met veel plezier zult lezen (gratis downloaden via iBooks -> Winkel en dan zoeken naar Onimac)

Heb je geen iPad, dan kun je het boek als *.pdf bestand hier downloaden (30 Mb). Je mist dan natuurlijk de extra content (films en extra foto's) Maar het ziet er nog steeds mooi uit.

En uh.... ijdel als ik ben ... als je hem bij Apple download en je vind het wat; een positieve waardering of zelfs een korte recensie in de winkel vind ik wel errug leuk hoor :-) ..

Een heen en een weer

Vandaag twee ritten. Een heen en een weer. Het ochtendlicht was fraai met heerlijk koude oren.

Het middaglicht was enkel grijs. ‘k kreeg er koude voeten van (en m'n snelheid was ook naatje)

Blinded by the light

De laatste tijd niet heel veel gefietst. Als ik op een andere locatie dan mijn werkplek een afspraak heb, neem ik de auto. De fiets leent zich maar matig voor een colbert en in mijn spijkerbroek fiets ik ook niet al te graag. Gister kon het weer; de Quest. In fiets ornaat liep ik vol goede moed het eerste daglicht in.
Koude wind en motregen. Dit had ik niet verwacht. Wellicht slap, zeker niet stoer, maar ik ben omgekeerd. Ik heb een enorme hekel aan motregen. Mijn zicht wordt slecht (bril) en als alles om me heen grijs is, zit ik – nou ja, bij wijze van spreken dan – nog liever op een home trainer.

Vandaag een herkansing. Heerlijk. De zon schijnt dan wel niet, maar het weer en de wereld waren rustig en verstild. Ik neem een andere route omdat bij Dearsum de weg open ligt. De hoofdweg ligt er deels uit en van de parallelweg is een stuk asfalt geschraapt. Ik fiets een tweetal kilometer om en verbaas me er over hoe anders en vooral stiller deze route is. Hemelsbreed maar een paar honderd meter verderop.

Aan het eind van de middag blijk ik me vergist te hebben. De vergadering die om half drie in mijn agenda staat begint een uur later. Dat betekent in het donker terug. Daar ben ik geen held in. Maar ja; Casper, Arjen, Tom, Robert-Jan, Marcel…. Kerels die elke dag het donker in duiken om met de fiets naar het werk te gaan.

Net buiten Leeuwarden kleurt de lucht nog even rood. Het heeft wel wat. Het donker en de stilte. De lamp geeft voldoende licht; toch rijd ik behoedzaam. Waar ik normaal de grote weg pak, neem ik nu het fietspad. Een pad waar ik de bochten blijkbaar nog niet helemaal van kan dromen. Als een auto mijn zicht verblindt zit ik zowaar even met een wiel in de berm; geen schade, maar de schik zit er wel in. Tussen Easterwierrum en Boazum heeft de smalle weg geen strepen. Ik moet rechtop zitten; boven het vizier uit kijken om de weg te kunnen blijven zien. Ik mis na Boazum bijna weer een bocht (dit keer helemaal mijn eigen schuld) en vraag me vertwijfeld af of mijn respect voor Tom, Robert-Jan, Arjen, Marcel en Casper nu moet groeien of dat ik naar de oogarts moet.
Iets verderop maakt me dat niet meer uit. Ik fiets heerlijk onder de eerste sterren door en grap in mezelf “in de Quest mis ik een bocht; maar in de auto mis ik veel moois”.