Monopolisten, Logistiek onhandig of gewoon botte pech...

“een goed afgehandelde klacht, is een klant voor het leven”

Ik heb een pracht Quest gekocht. Van Peter. Helaas werd Peter een week na de koop aangereden door een auto, dus moest de fiets overgespoten worden. Peter adviseerde me – terecht overigens – om de fiets niet direct weg te brengen, omdat in de eerste weken de kans op wat extra krasjes het grootste is.

Ik fiets in 5 weken aardig wat kilometers bij elkaar: Vind het geweldig en wil de Quest eigenlijk nooooooit meer een dag missen. Ik wil graag nog wat extra aanpassingen aan de fiets en mail deze door aan de firma Velomobiel. Krijg een vriendelijk mailtje terug. “.. je bent hem wel 2-3 weken kwijt. We moeten eerst de fiets repareren en schuren, incl. uithardingstijden is dat ongeveer een week, de spuiter heeft ook een week nodig, de lak moet daar ook uitharden en dan moeten we de fiets weer in elkaar zetten..”.

Omdat ik half juli met vakantie wil breng ik hem na overleg 3 juni weg. Die dag wordt me in Dronten bevestigd dat het drie week gaat duren; immers Pinksteren zit er ook nog tussen. “Oké”, denk ik, “dan heb ik daarna nog drie weken om weer in conditie te komen voor mijn fietsvakantie”.

Op 20 juni vraag ik per mail of mijn fiets al klaar is. Het antwoord is voor mij schrikken. “We zijn niet veel opgeschoten, je fiets is wel gedemonteerd maar nog niet geschuurd. Onze schadeafdeling is erg druk geweest en er zijn ook wat dagen uitgevallen. Volgende week zal het wel lukken, hij kan dan einde van de week naar de spuiter. Ze zullen je op de hoogte houden.”

Ik mail terug: “ …In eerste instantie werd mij aangegeven dat de duur 2 weken zou zijn. Toen ik hem bracht werden het er drie weken (vanwege Pinksteren) dus zou hij eind deze week klaar moeten zijn nu worden het er opeens minimaal vier en waarschijnlijk zelfs vijf weken... ”

Het antwoord is dat Velomobiel ook niet kan toveren. Ik schrijf “mijn opmerking heeft echt niets met toveren te maken, maar met plannen en simpel rekenen.”

Daarop krijg ik het antwoord dat ze inderdaad teveel beloofd hebben en dat ze wat pech hebben met de nieuwe spuiter. Vooruit, daarmee wordt voor mij de kou uit de lucht gehaald. Hun aangedragen alternatieven (de kap er weer opzetten of de opdracht annuleren) zijn voor mij geen alternatief. Ik ben hem nu al drie week kwijt en wil dat later niet nog een keer meemaken. De opdracht annuleren is voor mij helemaal onzin. Er is geen ander bedrijf in Nederland die ik de Quest toevertrouw.

Omdat ik fietsplannen had (afgezegd) en omdat ik half juli op fiets vakantie wil eindig ik mijn mail met “Ik hoop dat je je uiterste best wilt doen (tegen het toveren aan wilt gaan zitten) en me met elke dag eerder me minder teleurgesteld gaat maken….” Het antwoord van Ymte is “Volgende week gaat de fiets naar de spuiter, daar zorgen we voor.”

Op 2 juli mail ik optimistisch “en is mijn fiets al stralend blauw?” . Ik krijg vrijwel direct antwoord “Je fiets is woensdag bij de autospuiter afgeleverd, als het goed is is hij al gespoten, ik zal maandag informeren of ik hem halen kan” .

Yesss…. Ik kan hem deze week halen. Ik zit druk in mijn werk, maar met een beetje mazzel fiets ik hem woensdag of donderdagavond naar huis terug en dan kan ik het weekend nog flink aan de bak en die week daarop ook en dan… wow… dan ga ik toch nog enigszins getraind op vakantie…..

Maandag geen mail van Velomobiel. Dinsdag wel:

“Je fiets wordt morgenochtend gespoten, vrijdag kunnen we hem halen als alles goed gaat. Hij kan dan in het weekeinde uitdampen, we kunnen hem dan maandag of dinsdag in elkaar zetten en vanaf woensdag zou hij dan gehaald kunnen worden.
Alles onder voorbehoud, groeten, Ymte”

“ ……………………………………… “

Geen sorry, geen bericht dat ze de spuiter verrot gescholden of opgesloten hebben, geen opmerking dat ze het vervelend vinden. Alsof het heel normaal is: het duurt gewoon weer een week extra.

Ik kook want daar gaat mijn fiets vakantie. Ik probeer zo netjes mogelijk te blijven in mijn antwoord en mail:

“Zucht, Ymte, vertel me wat ik van jullie moet vinden…. In plaats van twee tot drie weken ben ik de fiets zo goed als zes (!) weken kwijt en hij zou niet morgenochtend maar vorige week gespoten worden.

Mijn fietsvakantie is naar de klote…. Dat is zeker”

Ymte mailt me terug
”wat je van ons vind moet je zelf weten of schrijf je maar van je af op je blog of zo maar jouw mails motiveren ons niet. We doen wat we kunnen, houden je op de hoogte zo goed we kunnen, ik bel er achter aan dat de spuiter haast maakt. En moeten we stickers gaan plakken op lak die niet uitgedampt is zodat er bulten onder komen?

Je had ook in een witte fiets op vakantie gekund dus dat hoef je ons ook al niet te verwijten. En anders haal je onze Mango maar op om zolang in te fietsen tot je Quest klaar is.”

Het venijn in zijn antwoord en dan vooral “Jouw mails motiveren ons niet” raakt me dieper dan ik dacht en maakt me zelfs onzeker. Ik besef heel goed hoe afhankelijk ik ben. Zij hebben mijn mooie geweldige fiets waar ik zo blij mee ben; zij kunnen als enige bedrijf in Nederland mijn fiets echt goed repareren; dat vergt toewijding en motivatie en nu krijg ik te horen dat ik juist dat bij hun weg neem…. Ik weet dat het niet hun intentie is maar het voelt als een heel diep dreigement (..straks wordt dus mijn fiets minder mooi… ) en geloof me; dat voelt rot. Ik ben zelfs bang dat ik mezelf tegenwerk door dit stuk op mijn blog te zetten.

Toch besluit ik het te plaatsen; omdat ik het niet snap. Ik lees op elke blog hoe geweldig de service in Dronten is; dat iedereen altijd en zelfs tussendoor zo goed geholpen wordt. Dat er altijd alle tijd is. Ik merk daar niets van ben alleen mijn fiets heel, ja heel lang kwijt. Heb ik nu gewoon botte pech? Mag ik als klant helemaal niet boos zijn dat het zo lang duurt? Ben ik de enige waarbij het zo mis gaat? Of moet je eerst in een netwerk zitten? Of moet je daar eerst een nieuwe fiets gekocht hebben voordat…. ?

Ik wil dat anderen me vertellen dat ik er naast zit; dat ik pech had, of dat plannen van deze ongelooflijke vakmensen inderdaad niet hun sterkste kan is; of dat ik inderdaad niet boos mag worden, of…. weet ik wat. Maar zo als het nu is, is het voor mij niet goed.

Voordat ik het verhaal post mail ik het aan Ymte. Met het verzoek om of wel via de mail of via mijn blog te reageren.

Het terneergeslagen gevoel zal vanavond wel blijven. En gerust op een goede reactie of op een herstelde dialoog met Velomobiel ben ik ook nog niet…

Ik hoop van harte dat ik het mis heb….

Ja... nu weet ik het weer...

Vandaag 30 kilometer gefietst. En dat is heel veel op een bukfiets. De Quest staat in Dronten; ik mis hem. Binnen de 5 kilometer wist - of beter gezegd voelde - ik weer waarom een ligfiets zo heerlijk is: Genitale problemen is een te groot woord... maar een geniale oplossing is een ligfiets zeker.

(wel leuk, trouwens... die hele kleine kieviten).

Afscheid van een witte Quest

Vandaag eerst naar Peter de Rond voor twee nieuwe spaken in het voorwiel; wow… wat doet hij dat “op zijn ruggenmergs” handig. Daarna heerlijk op weg naar het episch centrum van de velomobiel-aarde; Dronten. In 2008 was ik een paar keer bij de buren van Velomobiel geweest (Alligt); de route was bekend.

Marcel Prins had mij een tip gegeven voor een alternatieve route (dank, Marcel, dank). Direct na de sluizen van Lemmer rechts en dan het fietspad op. Tot aan Urk langs het IJsselmeer; 25 kilometer stil fraai breed fietspad. Slechts twee schapenhekjes waar je precies, maar dan ook precies door kunt. En slechts 40 schapen die gelukkig wél op de claxon reageren.
Ik had mazzel. Er was een wedstrijd aan de gang van (IFKS) Skûtsjes en dat geeft spectaculaire beelden. Daarna heerlijk trappen. Vijftien kilometer constant tegen de veertig. Onvoorstelbaar met wat een gemak het asfalt onder je wegglijd. Het is bijna lastig om minder hard te rijden. (ik had mijn Garmin uitgezet bij het maken van de foto van de skûtsjes; en vergeten aan te zetten. Kom je pas na 13 kilometer achter, stom, stom)

Marcel had me al gewaarschuwd voor drainageslangen. De laatste kilometers lagen die volop over de weg; waarschijnlijk nu niet om te draineren, maar om het land te beregenen. Vuistdikke slangen, met een “op- en afrit” van ijzer. De breedte ongeveer gelijk aan de Quest; Zorgvuldig mikken en dan met schietgebedjes hopen dat de “afrit” aansloot bij de oprit. Elke keer (ik denk een keer of vijftien, twintig) terug naar 10 km per uur en dan weer gas.

Urk was ook een gewaarwording. Commercie en dogmatisch christendom gaan daar prima samen. Er was een enorme toeristische markt aan de gang. Ik weet niet of die er altijd is in het zomer seizoen; in elk geval stapvoets het voormalige eiland door. Ik was nog nooit op Urk geweest; sommige stukjes zijn mooi; sommige stukken slordig. Ik vond het niet erg om er uit weg te fietsen.

Het laatste stukje ging weer mooi. Wind vanaf de zijkant of wind mee. Snelheid tussen de 36 en 40.
Even gestopt bij het monument net voor de Stichtse Ketelbrug (met dank aan de brandweer). Een huisje. Uit de schoorsteen komt een golf en daarop vaart een boot. Die boot schijnt op zeeniveau te varen. Prachtig; maar wat ik vandaag voor het eerst zag is dat het monument ook een windwijzer is. De golven en de boot geven de windrichting aan. “Hèhè”, dacht ik; “dat had ik in de auto toch weer mooi gemist”

Fiets afgeleverd. Na vijf weken en 1312 kilometers. Het kan wel drie week duren voor hij klaar is (zucht). Pinksteren zit er tussen en plamuren en lakken neemt zijn tijd. Ik zal de fiets missen. Over drie week heb ik wel een hele mooie "nieuwe" lichtblauwe fiets.

Wat een groot voorrecht is het om in een Quest te mogen rijden....