Maar dit vond ik toch het mooiste van vanavond!
.
maandag 1 augustus 2011
Omdat ze mooi zijn......
Zelfde rondje; nog snellere tijd (34,6 km/u gemiddeld)
Maar dit vond ik toch het mooiste van vanavond!
.
Maar dit vond ik toch het mooiste van vanavond!
.
zondag 31 juli 2011
Hee, man.... het werkt !
Gister teruggekeerd uit Zuid Frankrijk (zo mooi he, die Provence; en zo mooi he, die heerlijke zon). In twee dagen terug gereden; gelukkig geen enkele last gehad van welke zwarte zaterdag dan ook. Vanmorgen er – zelfs al ligt het eigen bed toch het lekkerst – vrij vroeg uit. Ik had zin in een rondje Sneekermeer.
Sinds 1 juni de tweede keer dat ik een stukje fietsen kon. Vlak voor mijn vakantie had ik een minivizier besteld bij Wim Schermer. Vanmorgen het pakje opengemaakt (daar doe je ongeveer even lang over als over de complete bevestiging: Tjee, Wim, er zat voor wel een euro plakband om het doosje); de nog vers gespoten Quest vetvrij gemaakt; klittenband geplakt en het vizier zit inderdaad prachtig en als een huis.
Wat extra wind in de banden en hop; er vandoor. Al snel valt het comfort van het vizier op. Geen windgeruis in de oren en geen ge-traan van mijn ogen. “Dit fietst echt lekker”, denk ik glimlachend als ik Sneek achter me laat. Ik heb op het moment geen enkele conditie (echt niet); een paar keer een paar kilometer wat gelopen in Frankrijk, maar verder niet. Zelfs een (airco) kou opgelopen met flink hoesten en weinig lucht in de longen. Toch fiets ik tussen Sneek en Joure constant iets boven de 35 km/u. Dat moet het vizier zijn; dat kan echt niet anders.
Gisteravond had ik Wim’s verhaal gelezen over de ROAM en de snelheidswinst die bereikt kan worden met andere banden en het minivizier. “Phew”, dacht ik gister, “hier worden harde stellingen geponeerd”. Vanmorgen - na Joure, maar nog voor Akmarijp - wist ik dat deze stellingen kloppen.
Nu reken ik anders dan Wim; niet in Watts; niet in procenten snelheidswinst, en ook niet in Kcal. Ik reken in tijd en tijdwinst. Toen ik me aan het voorbereiden was voor mijn tocht rond IJsland heb ik even de Schwalbe Marathon Plus om mijn wielen gehad. Mijn gemiddelde daalde direct met een 2,5 kilometer per uur. Eigenlijk niet eens heel veel; behalve als je 8 uur fietst op een dag. Dan worden twee en een halve kilometer opeens twintig kilometers; toch een drie kwartier tot zelfs (op IJsland) een uur per dag langer fietsen.
Wim en ik rekenen anders; maar de conclusies zijn hetzelfde. Vooral als je lange tochten maakt; heb je veel plezier en baat bij elke snelheidswinst die je haalt.
Als ik mijn brakke conditie in ogenschouw neem; als ik weet dat ik eigenlijk acht weken niet gefietst heb en als ik met droefheid ook nog moet vaststellen dat Frans stokbrood niet verteerd wordt maar zich rondom je buik nestelt, dan is een gemiddelde van 33,5 km per uur voor het tochtje Sneekermeer heel mooi: Chapeau Wim voor de uitvinding van het minivizier of de "Wimd Be-Schermer".
Mijn tocht vandaag; die was heerlijk. In de vroege zondagochtend stilte ben ik even bij “mijn” ooievaars wezen kijken. Hoeveel er nu zijn weet ik niet. Er zat een al flink uit de kluiten gewassen jong op het nest die rustig bleef zitten toen ik de foto maakte. Verder wat bootjes op het meer; wat vogels in de lucht en wat oude legervoertuigen op weg naar de ballonvaarten in Joure. Friesland is mooi; voor al in de fiets.
Nog even terug naar de ROAM. Ik vind het een monstertocht waar ik met respect over lees en over mijmer. De afstanden zijn mij per dag te ver. In mijn Alleweder rond IJsland zat ik op een 150 km per dag. Met een gemiddelde van 20 kilometer per uur was ik daar tevree. Zelfs als ik niet hoefde te klimmen was ik blij met een dikke 20. Het wegdek: Het wegdek was zo slecht (eigenlijk niet meer dan samengeperste lava van een zeer open structuur) dat mijn kruissnelheid in vergelijking tot Nederland, Duitsland of Denemarken zeven kilometer lager lag. Mijn Schwalbe Marathon banden waren na 1800 kilometer op; helemaal op (zie foto; maar lek rijden, nee hoor)
De laatste –gravel- berg kwam ik zonder hulp van een VW bus niet eens over. Ik hoop dat de conditie van het wegdek in de States is meegenomen bij het bepalen van de dag afstanden.
Tot slot, in een groep rijden is mooi. Alleen er is altijd iemand die het laatste aankomt. Er zal altijd iemand moeten zijn op wie de groep wacht. Ik hoop dat – gelet op het monster achtige karakter van de tocht – dit steeds een ander mag zijn omdat "de traagste" anders geen leven heeft.
Ik weet - sinds vanmorgen - dat dit te organiseren is: Elke dag mag er één deelnemer niet met Wim’s Wonderbaarlijke Minivizier fietsen. Gegarandeerd dat die als laatste aankomt.
Sinds 1 juni de tweede keer dat ik een stukje fietsen kon. Vlak voor mijn vakantie had ik een minivizier besteld bij Wim Schermer. Vanmorgen het pakje opengemaakt (daar doe je ongeveer even lang over als over de complete bevestiging: Tjee, Wim, er zat voor wel een euro plakband om het doosje); de nog vers gespoten Quest vetvrij gemaakt; klittenband geplakt en het vizier zit inderdaad prachtig en als een huis.
Wat extra wind in de banden en hop; er vandoor. Al snel valt het comfort van het vizier op. Geen windgeruis in de oren en geen ge-traan van mijn ogen. “Dit fietst echt lekker”, denk ik glimlachend als ik Sneek achter me laat. Ik heb op het moment geen enkele conditie (echt niet); een paar keer een paar kilometer wat gelopen in Frankrijk, maar verder niet. Zelfs een (airco) kou opgelopen met flink hoesten en weinig lucht in de longen. Toch fiets ik tussen Sneek en Joure constant iets boven de 35 km/u. Dat moet het vizier zijn; dat kan echt niet anders.
Gisteravond had ik Wim’s verhaal gelezen over de ROAM en de snelheidswinst die bereikt kan worden met andere banden en het minivizier. “Phew”, dacht ik gister, “hier worden harde stellingen geponeerd”. Vanmorgen - na Joure, maar nog voor Akmarijp - wist ik dat deze stellingen kloppen.
Nu reken ik anders dan Wim; niet in Watts; niet in procenten snelheidswinst, en ook niet in Kcal. Ik reken in tijd en tijdwinst. Toen ik me aan het voorbereiden was voor mijn tocht rond IJsland heb ik even de Schwalbe Marathon Plus om mijn wielen gehad. Mijn gemiddelde daalde direct met een 2,5 kilometer per uur. Eigenlijk niet eens heel veel; behalve als je 8 uur fietst op een dag. Dan worden twee en een halve kilometer opeens twintig kilometers; toch een drie kwartier tot zelfs (op IJsland) een uur per dag langer fietsen.
Wim en ik rekenen anders; maar de conclusies zijn hetzelfde. Vooral als je lange tochten maakt; heb je veel plezier en baat bij elke snelheidswinst die je haalt.
Als ik mijn brakke conditie in ogenschouw neem; als ik weet dat ik eigenlijk acht weken niet gefietst heb en als ik met droefheid ook nog moet vaststellen dat Frans stokbrood niet verteerd wordt maar zich rondom je buik nestelt, dan is een gemiddelde van 33,5 km per uur voor het tochtje Sneekermeer heel mooi: Chapeau Wim voor de uitvinding van het minivizier of de "Wimd Be-Schermer".
Mijn tocht vandaag; die was heerlijk. In de vroege zondagochtend stilte ben ik even bij “mijn” ooievaars wezen kijken. Hoeveel er nu zijn weet ik niet. Er zat een al flink uit de kluiten gewassen jong op het nest die rustig bleef zitten toen ik de foto maakte. Verder wat bootjes op het meer; wat vogels in de lucht en wat oude legervoertuigen op weg naar de ballonvaarten in Joure. Friesland is mooi; voor al in de fiets.
Nog even terug naar de ROAM. Ik vind het een monstertocht waar ik met respect over lees en over mijmer. De afstanden zijn mij per dag te ver. In mijn Alleweder rond IJsland zat ik op een 150 km per dag. Met een gemiddelde van 20 kilometer per uur was ik daar tevree. Zelfs als ik niet hoefde te klimmen was ik blij met een dikke 20. Het wegdek: Het wegdek was zo slecht (eigenlijk niet meer dan samengeperste lava van een zeer open structuur) dat mijn kruissnelheid in vergelijking tot Nederland, Duitsland of Denemarken zeven kilometer lager lag. Mijn Schwalbe Marathon banden waren na 1800 kilometer op; helemaal op (zie foto; maar lek rijden, nee hoor)
De laatste –gravel- berg kwam ik zonder hulp van een VW bus niet eens over. Ik hoop dat de conditie van het wegdek in de States is meegenomen bij het bepalen van de dag afstanden.
Tot slot, in een groep rijden is mooi. Alleen er is altijd iemand die het laatste aankomt. Er zal altijd iemand moeten zijn op wie de groep wacht. Ik hoop dat – gelet op het monster achtige karakter van de tocht – dit steeds een ander mag zijn omdat "de traagste" anders geen leven heeft.
Ik weet - sinds vanmorgen - dat dit te organiseren is: Elke dag mag er één deelnemer niet met Wim’s Wonderbaarlijke Minivizier fietsen. Gegarandeerd dat die als laatste aankomt.
woensdag 13 juli 2011
Ver weg...
Vorige week vrijdag een mailtje van Velomobiel: Je fiets is blauw geworden, vandaag zullen we hem in elkaar zetten en de leds monteren, kunnen maandagochtend de stickers er op, dan is hij klaar.
Wow, goed nieuws dus. Maandag wat met mijn werk geregeld en vrienden waren zo gek (en lief) om me naar Emmeloord brengen. Scheelde me bijna een uur reistijd! Nog 'even' een vervoersbewijs kopen (zie eind van dit verhaal) en eindelijk naar Dronten.
Die fiets is zoals ik hoop: strak opvallend blauw en met de led verlichting rondom (daglichtverlichting met leds en achterlichten van fraaie oranje leds) heb ik voor mijn gevoel toch écht een nieuwe fiets. De nekrol van Ventisit oogt een stuk beter dan het zelf geïmproviseerde kussentje en ik heb zin in de terugtocht. We vermijden enkele gevoelige gespreksonderwerpen en blij stap ik in om te zien wat zes weken niet fietsen met mijn conditie gedaan heeft.
Wel… evenveel als ik gedacht had; maar meer dan ik gehoopt had...
Het weer is prachtig; wat aan de benauwd warme kant en de wind is eerst zijwind en later krijg ik hem schuin tegen. Maar hard waait het niet. Het eerste stuk gaat lekker; ik hou mijn snelheid zo rond de 35, 36 km per uur. Valt me niet tegen. Ik had de route zo gepland dat ik langs Urk (dus niet door Urk) zou fietsen. Daarna had ik de keuze tussen de “binnendijkse” of de “buitendijkse” route langs het IJsselmeer; de wind mocht beslissen.
Bij Tollebeek gaat het echter mis. Fietsers mogen niet over de “Zuidwesterringweg” en tja; soms ben ik te gehoorzaam. Ik volg trouw het bordje “doorgaand fietsverkeer” waardoor de Urkerweg me brengt waar ik niet zijn wilde. Emmeloord, of all places….
Qua snelheid schiet dat dorp niet op en als ik dan ook nog verkeerd fiets (mijn eigen domme schuld) heb ik zowaar even de smoor in. Na Emmeloord (ik zit dan op een afstand van 32 km of zo) merk ik dat het fietsen niet meer zo vanzelfsprekend gaat als voor die tijd. Helaas ben ik in het bezit van een verder ongevaarlijke, maar soms oh zo lastige neurologische aandoening die spierkramp veroorzaakt; vandaag kramp onder mijn voet en in rust pulseren mijn kuiten heftig. Ik besluit maar even wat foto’s van mijn ‘nieuwe fiets’ te maken en een banaan te verorberen (wow… hij is écht mooi geworden)…
Daarna de fiets weer in en met een kruissnelheid van rond de 32 naar huis. Gek, he. Dat 75 kilometer opeens veel meer lijkt als je een tijd niet gefietst hebt. In Jutrijp laat ik Peter ‘zijn oude’ fiets nog even zien. Daarna de laatste kilometers.
Mijn snelheid ligt een kilometer of vier lager dan zes week geleden. De afstand die ik met plezier overbrug is ook een stuk minder. Vandaag vind ik 75 kilometer meer dan genoeg. Net voor Sneek zet ik mijn Garmin fietscomputer uit; ik wil niet dat mijn gemiddelde onder de 30km per uur zakt (onzin, want dat heeft niets met de Garmin, maar alles met mijn benen en de stoplichten te maken) Ik ben zowaar moe en heb zin in een douche als ik uitstap.
Ben wel super blij dat m’n Quest er weer is. Heb zelfs - niet vertellen hoor - de neiging om hem na de douche al een beetje bij te poetsen….
volledig off topic op dit fietsblog en deze optimist voelt zich haast een zeurpiet. Maar ik zou dus maandagochtend 'even' een anonieme OV-Chipkaart kopen voor de reis naar Dronten. Op Station Noord in Sneek was de automaat helemaal defect. Ik naar het ‘hoofdstation’ van Sneek (waar ook al niemand meer achter het loket zit). De automaat doet het; tot aan het einde de mededeling verschijnt: “kan uw transactie niet voltooien; het printpapier is op”.
Ik fiets nog even naar de twee andere verkooppunten (volgens de OV-website) maar daar staan alleen oplaadstations; geen verkoopautomaten. Ik bel met Arriva: “Ik zie - meneer - dat u ook in IJlst op het station terecht kan”. Ik vraag haar “en? Hoe kom ik daar zonder geldig vervoersbewijs?”.
In elk geval kan ik in de bus nog een kaartje aanschaffen: wel een stuk duurder.
Een bijzonder resultaat vandaag: Ik kan door een storing geen OV kaart kopen in Sneek; de extra kosten hiervan zijn voor……
Zolang je je blijf verbazen in het leven, blijft het boeiend. Zullen we maar denken…
Wow, goed nieuws dus. Maandag wat met mijn werk geregeld en vrienden waren zo gek (en lief) om me naar Emmeloord brengen. Scheelde me bijna een uur reistijd! Nog 'even' een vervoersbewijs kopen (zie eind van dit verhaal) en eindelijk naar Dronten.
Die fiets is zoals ik hoop: strak opvallend blauw en met de led verlichting rondom (daglichtverlichting met leds en achterlichten van fraaie oranje leds) heb ik voor mijn gevoel toch écht een nieuwe fiets. De nekrol van Ventisit oogt een stuk beter dan het zelf geïmproviseerde kussentje en ik heb zin in de terugtocht. We vermijden enkele gevoelige gespreksonderwerpen en blij stap ik in om te zien wat zes weken niet fietsen met mijn conditie gedaan heeft.
Wel… evenveel als ik gedacht had; maar meer dan ik gehoopt had...
Het weer is prachtig; wat aan de benauwd warme kant en de wind is eerst zijwind en later krijg ik hem schuin tegen. Maar hard waait het niet. Het eerste stuk gaat lekker; ik hou mijn snelheid zo rond de 35, 36 km per uur. Valt me niet tegen. Ik had de route zo gepland dat ik langs Urk (dus niet door Urk) zou fietsen. Daarna had ik de keuze tussen de “binnendijkse” of de “buitendijkse” route langs het IJsselmeer; de wind mocht beslissen.
Bij Tollebeek gaat het echter mis. Fietsers mogen niet over de “Zuidwesterringweg” en tja; soms ben ik te gehoorzaam. Ik volg trouw het bordje “doorgaand fietsverkeer” waardoor de Urkerweg me brengt waar ik niet zijn wilde. Emmeloord, of all places….
Qua snelheid schiet dat dorp niet op en als ik dan ook nog verkeerd fiets (mijn eigen domme schuld) heb ik zowaar even de smoor in. Na Emmeloord (ik zit dan op een afstand van 32 km of zo) merk ik dat het fietsen niet meer zo vanzelfsprekend gaat als voor die tijd. Helaas ben ik in het bezit van een verder ongevaarlijke, maar soms oh zo lastige neurologische aandoening die spierkramp veroorzaakt; vandaag kramp onder mijn voet en in rust pulseren mijn kuiten heftig. Ik besluit maar even wat foto’s van mijn ‘nieuwe fiets’ te maken en een banaan te verorberen (wow… hij is écht mooi geworden)…
Daarna de fiets weer in en met een kruissnelheid van rond de 32 naar huis. Gek, he. Dat 75 kilometer opeens veel meer lijkt als je een tijd niet gefietst hebt. In Jutrijp laat ik Peter ‘zijn oude’ fiets nog even zien. Daarna de laatste kilometers.
Mijn snelheid ligt een kilometer of vier lager dan zes week geleden. De afstand die ik met plezier overbrug is ook een stuk minder. Vandaag vind ik 75 kilometer meer dan genoeg. Net voor Sneek zet ik mijn Garmin fietscomputer uit; ik wil niet dat mijn gemiddelde onder de 30km per uur zakt (onzin, want dat heeft niets met de Garmin, maar alles met mijn benen en de stoplichten te maken) Ik ben zowaar moe en heb zin in een douche als ik uitstap.
Ben wel super blij dat m’n Quest er weer is. Heb zelfs - niet vertellen hoor - de neiging om hem na de douche al een beetje bij te poetsen….
volledig off topic op dit fietsblog en deze optimist voelt zich haast een zeurpiet. Maar ik zou dus maandagochtend 'even' een anonieme OV-Chipkaart kopen voor de reis naar Dronten. Op Station Noord in Sneek was de automaat helemaal defect. Ik naar het ‘hoofdstation’ van Sneek (waar ook al niemand meer achter het loket zit). De automaat doet het; tot aan het einde de mededeling verschijnt: “kan uw transactie niet voltooien; het printpapier is op”.
Ik fiets nog even naar de twee andere verkooppunten (volgens de OV-website) maar daar staan alleen oplaadstations; geen verkoopautomaten. Ik bel met Arriva: “Ik zie - meneer - dat u ook in IJlst op het station terecht kan”. Ik vraag haar “en? Hoe kom ik daar zonder geldig vervoersbewijs?”.
In elk geval kan ik in de bus nog een kaartje aanschaffen: wel een stuk duurder.
Een bijzonder resultaat vandaag: Ik kan door een storing geen OV kaart kopen in Sneek; de extra kosten hiervan zijn voor……
Zolang je je blijf verbazen in het leven, blijft het boeiend. Zullen we maar denken…
Abonneren op:
Posts (Atom)